doğdum yaşadım yaşıyorum:)

insan doğar yaşar we ölür..doğduk yaşıyoruz wee şuanda hiç üçüncü tamamlayıcıdan bahsetmeye gerek duymuyoruz:) yaşarken doğumumuzla ilişkili birşeyi mutlaka her sene yaparız,ne olduğunu düşünmeye bile gerek yok,doğum günlerimiz:) nedense benim çok hoşuma gider doğum günümde birinin gelipte bana "iyiki doğdun" demesi.sanki ben olmasam dünyada kocaa bi "ben" boşluğu hissedilcek gibi gelir.bana ihtiyac warmış gibi,dünya kendini bana hazırlamışta doğduğum zaman "iyiki doğdun be bak okadar hazırlık yaptım senin için,boşa gitcek diye korktum abi,çıkamıyosun sandım bian walla bak ölümü gör ki" demiş gibi:) fazla film izlediğimi düşünenler için söylüyorumki,ewet çok film izlerim:) ama simdi açık olalım yani,kaçınız doğum gününde kendini bişey zannetmio ?:)  yani 7 tane cücem olsa bende prens olsam ancak bukadar kendimi bişey zannedebilirim:)karşı cinse uyarlarsak bu durum super man e kadar çıkar hatta!:) bide doğum günlerinde hediye almayı çok sewerim ben:)güzel hediyeler warsa şöyle cici cici şeyler yani,ozaman o hediyeyi alanı daha da bi sewerim(çıkarcı dünya naparsın,wer hediyeyi al sewgiyi:) bide şu uyus arkadasların " unutmaki artık yaşlandınnn" şakaları wardır ya bana hiç gelmez doğrusu.çünkü doğum günüme uyandığım zaman aynaya bakıp " bi yaş daha yaşlandın kızım bee" yerine..." güzel bi yaşın daha seninle" demeyi tercih edenlerdenim:)sanırım kendimi sewiyorum:) bugün doğum günü olan bi arkadasım war,onunda kendini dünyanın en super super man ı olarak hissetmesi dileğimle yazımı bitiriyorum:)  @pardondemem,iyiki doğdun adını bilmediğim insan :)

twitter!!!

"o değilde","yıl 2011" gibi cümlelerin çıkış noktası olmasada en yaygın kullanılan adresi,,rt ler ff lerin hawada uçuştuğu,görsellikten daha çok fikirselliğin ön planda olduğu biyerdir konu başlığım:) iyi kullanıldığı kadar bi okadarda kötü kullanılabilen,yani aslında kişilerin iç dünyasını yansıtabildiği biyer.kimi zekice cümleler sarfeder,kimi panpişlerine soyunur,kimi çalıntı sözler yazar..ama bence en güzel yanı anı yaşadıktan sonra bunu 140 karakterle özetleyebilmek:)gün içinde bişiler yaşarsın hemen bi tweet atarsın,sonra diğer insanların yazdıklarını okursun,bazen öyle seyler yazarlarki waybe cümleye bak dersin:) bazende öyle çok saçma şey yazarlarki mesela "hawuzdayım", "çeşme.." ,"bodrum"... gibi...(genelde tek kelimelik olurlar bu sinir bozucu görgüsüz tweetleri)işte bunlarada hiç bişe demezsin güler geçersin:)bide bunlardan çok farklı olarak bişi daha wardır,ben en çok bu durumda şaşırırım,hangi durumdamı??:) diğer insanlarla ortak bitakım şeylere.mesela ben bazı şeylerin sadece bizim ailede yaşandığını yada ne bilim benim çewremdeki insanlarla oluştuğunu sanardım.ama nerdeyse büyük çoğunluk aynı şeyleri benzer yaşlarda yaşamısız:)en basitinden annelerin terlik fırlatma olayı!!! anne terliği ayrı bi eğitimle yetiştirilmiştir yani,onda öyle manewralar öyle uçuş haraketleri wardırki....şaşıp kalırsın:)başka bi terliğin yapamıcağı herşeyi yapabilir=) we sende ona göre koşma yeteneğini geliştirirsin,bi süre sonra ıska yapmaya başlar anne we o gün anlar çocuğu büyümüştür:) işte bunun sadece bizde geçerli olmadığını twitterdaki bi arkadaş sayesinde öğrendim-bitane daha anlatmak istiorum,en çok bu 2sinin ortak olarak yaşandığı kanaatindeyimde:) bir diğeriyse kulaklıkla müzik dinleyen  masum herşeysen habersiz çocuğun annesi tarafından çok kez çağırılmasıdır.hayır yani biz dinlerken arada kulaklığı çıkarıp,,acaba beni mi çağırıyo gibisinden etrafı dinlemesek neyse...şarkının yarısı bu "acaba"yla dinlenmeden biter zaten,ama anne illaki diğer yarısında çağırır,duyuramaz sesini bu seferde bağırır,en sonunda hala duymadıysak gelir we  dürter!!:)bunun baska ewlerde yaşandığınıda @pardondemem we @goottabila sayesinde  öğrenmiştim:) 2sinede tesekkürler:)sayelerinde şunu anladım ,anne çocuk dışında kimse anlayamaz bu 2 durumuda,yani..bi babanın terliği ne kadar eğitimli olabir,yada baba senin kulaklığının takılı olduğu arayı nasıl olurda iç güdüleriyle hissedeblirki:D

ben mesela

uçarım mesela!! gerçekten uçarım rüyalarımda :)) biçok şey olur,gerçeklerdir,yaşadıklarım yani.ama tek bişey wardır ki sadece hayal dünyam,gerçekle arasında kan bağı olmadan gördüğüm rüyalar...aslında az rüya görüyorum ama aynı rüyayı defalarca görmek gibi bi özelliğim olduğundan mıdır? yoksaaa sayılabilcek kadar az rüya gördüğümden midir? bilinmez,rüyalarımı ezbere bilirim.etkisinden çıkmak için gözlerimi açmak yetmez.bilinçaltımdaki we dünya üzerindeki keşişen paydadan insanlara uyanınca "hatırlıyomusun?biz seninle geçen akşam sizin ewde pasta yedik mi?" gibi sorular sormuşumdur.yanıtı "hayır" olduğunda,ewet tamam ben zaten rüya olduğunu düşünmüştüm ama okadar gerçektiki..derim kendime----ama bi keresinde hiçte böyle olmamıştı.ben çok küçüktüm,okadar küçüktümki eski ewimizdeydik.eski ewimiz şimdiki gibi bi apartman dairesi değil tam aksine bahçeli we iki katlıydı :) bizim ewin önünde küçük bi köprü wardı.rüyamın ana mekanı işte tamda -bu köprü-,we başroller : ben we kuzenim ahmet.rüyamda biz oyun oynarken birden köprüye doğru yürümeye başlamıştık,sanki oraya doğru bi çekim gücü warmış gibi..adımınlarımızı attıkça köprünün diğer tarafı yerine hawadaki görünmeyen bi merdiwene çıkıyomuşcasına yükseliyoduk.sonrada dahada yükseğe..anlıcağınız uçuyoduk..kalp atışlarımı hissedebiliyodum,gözlerimizdeki şaşkınlığın werdiği donukluğu..zaman durmuş gibiydi,sanki bütün gece hawada asılı kalmıştım..uyandığımda koşup ahmetin yanına gittim "dün gece köprüden uçtukmu sencede hatırlıyo musun?" dedim we o hep aldığım "hayır" yerine "ewet,hatırlıyorum çok güzeldi" cewabını aldım,yüzümdeki -işte ben biliyodum bunun gerçek olduğunu-ifadesiyle anneme ablama da anlatmıştım:) sonra defalarca daha aynı rüya we defalarca daha kuzenimle köprü hikayelerimizi anlatıp uçtuğumuza inanmak,kendimizi bi halt sanmak,o seçilmiş ufaklıkların biz olduğumuza inanmak...çocukça we güzeldi:) şimdi bi halt olduğumuzu sandığımız yıllara gülebiliyoruz.peki olduk mu?diye düşünürsek..ikimizde aynı anadolu lisesinden mezun olduk,o napar bilmiuyorum ama,sanırım ben ""halt"" yerine ""mühendis!!"" olmayı tercih ediyorum:)